پشتیبانی مالی
مهرشید روز اورمزد، 1 آذر 8585 زرتشتی

گزارش نگیزشی – برنامه ۹

بر پایه کیهان شناسی مزدایی جهان پس از آفرینش نخستین گیتیگ که در آن امور جهان و زندگی انسانها به دور از هرگونه ناپاکی، پلیدی و گزندی قرار داشت که میتوان از به نام عصر طلایی آفرینش مزدایی یاد کرد لیک این دوره پایدار نماند و جهان به سمت سوی عصر گمیختگی و آمیزش نیروهای نیک و بد رفت. جایی که اهریمن به آفرینش سراسر نیکی اورمزدی یورش آورده است. کیهان شناسی مزدایی به ما نوید میدهد که عصر دیگری فراخواهد رسید که بار دیگر گزند و آسیب و پلشنی ناشی از یورش اهریمن به آفرینش اورمزدی از میان برداشته شده، جهان ایرانشهر و سپس انیرانشهر پالایش خواهد شد و نیکی مطلق بازیابی خواهد شد. لیک اکنون تا رسیدن به پاکی و پالایش نهایی، باورمندان به مزدیسنا و سیاست ایرانشهر در عصری که پایتخت اورمزد یعنی ایرانشهر در چیرگی پلیدترین و جهی ترین نیروهای اهریمنی است و شناسایی امر نیک از پلیدی و بدی به سادگی شدنی نیست نیازمند یک دشمن شناسی و دوست شناسی دقیق و روشن هستند. در همین راستا در جهان گمیخته و کوتوله پرور مدرن نیز پیچیدگی و دشواری امر سیاست و سیاست وری بویژه برای آریاییان افزون تر شده است. اکنون پرسش اساسی و بنیادی اینجاست که برای بازیابی امر سپند دین زرتشت و نهاد پادشاهی جم و کیخسرو و برآوردن نیکخدایی ایرانشهری، اکنون چگونه باید به چیستی امر سیاست نگریست؟
امر سیاست برای ما مزداپرستان و ایرانشهریان چیزی جز کین کشی و پیروزی بر دشمنان دیرینه مان بویژه اسلام نیست.
در حوزه معنابخشیِ در امر سیاست در نزد نظریه پردازانِ مدرنی چیون ماکیاولی، هابز و کارل اشمیت نیز با حضور ذاتیِ یک خشونت در سیاست و مفهوم حاکمیت سیاسی رو به رو هستیم. فشرده ی بخش مفهومیِ امر سیاست از این منظر، بازشناسیِ دوست و دشمن است.در اینجا مفهوم دشمن به شدیدترین جدایی ها و واگرایی ها اشاره دارد و به راستی به لحاظ وجودی در تعارض کامل باشد و به سخن دیگر سلب مطلق باشد و یک نبرد نهایی را با او بتوان در نگر آورد. زیرا تا زمانی که یک دشمن خونی وجود دارد جنگ و نبرد هم میوه و پیامد آن است. یکی دیگر از پرسشهای اساسی و بنیادی که برای ما آریاییان بوجود می آید این است که آن وضعیت اضطراری، جنگ واقعی و نبرد نهایی سر رسیده است؟ پاسخ بی شک بله است.
از دیدگاه اندیشمندانی چون اشمیت آنچه که منجر به رسیدن به وضعیت تصمیم گیری واقعی در زمینه سیاست میشود، شرایط و موقعیت پیچیده و بحرانی و اضطراری است. با توجه به مفهوم سازیِ بی بدیل دوست و دشمن و بازشناسیِ مداوم آن، مفهوم و نهاد حاکمیت به عنوان زیربنا و اساس دولت، در نهایت میتواند بر پایه و اساس مجموعه ای از رویه ها و قواعد مورد توافق متقابل استوار گردد که ضروریات, مدعیات و مقتضیات خاص و ویژه ای را تقویت و برجسته میسازد؛ در نتیجه به سادگی میتوان دریافت که ممکن نیست بتوان نظام سیاسی و حاکمیت را بر پایه شرطِ کثرت گرایی لیبرالی/pluralism و معیارهای هنجاریِ مربوطه بنا نهاد زیرا که حاکمیت برتر دولت که به مثابه موجودیت تعیین کننده نهایی سیاسی است هم سطح دیگر موجودیت های اجتماعی گرفته شود و یا حاکمیت آن تقسیم گردد در واقع آن دولت منحل و نفی شده است.
بنابراین در اینجا برای ما نیز هیچ حد وسطی وجود نداریم: کائوس یا حاکمیت نهاد شاهنشاهی ایرانشهری.
لازم بذکر است که این نکته بیان شود اگر مردم یا ملتی دارای اراده و نیروی حفظ خود در حوزه سیاست نباشند از صحنه سیاست و تاریخ نیز حذف خواهند شد. به راستی که همانگونه اشمیت میگوید قله های رفیع سیاسی در لحظامی قرار دارند که در آنها یک دشمن به وضوح و روشنی شناخته میشود و یک اندیشه سیاسی بالغ و هوشمند میتواند دشمن و دوست خود را به نیکی شناسایی کند.
از نمونه های این دشمن شناسی ها در طول تاریخ معاصر ایران میتوان به دشمن شناسی پهلوی دوم اشاره نمود که با نام بردن از ارتجاع سیاه یعنی اسلام و سرخ یعنی چپها انجام شد، هرچند این دشمن شناسی ناقص تنها در نظر انجام شد لیکن در عمل بدان وفا نشد و کارگزاران آن همچون فرح دیبا با جدیت شناسایی نشدند.

لازم بذکر است که تمایز دوست و دشمن در این مفهوم از سیاست، غلیظ تر و بسیار جدی تر از “رقابت” و “رقبا”،است که بیشتر یک مفهوم کدگ آماری است، و نیز، فراتر از یک دوستی و نفرتِ و تنفر خصوصی/Private hatenes و خصومت شخصی است، و اگر هم دخیل باشد اهمیتی ندارد، همانطور که کارل اشمیت خاطر نشان ساخته است؛ دشمن به معنای وسیع خود، “دشمن/enemy” است و تعلقی به “مضر و ناپسند/”disliked هم لزوما ندارد، بلکه ناظر بر حوزه جنگ و نبرد/War است .
در صحنه سیاست ایرانزمین با گذر از سیر تاریخیِ نبردهایِ پساتازش، روحانیت شیعه پس از سقوط سلطنت پهلوی و آشوب کنترل شده ای که نزدیک به 5 دهه دوام آورده است، آخرین ماموریت خود مبنی بر حذف ایرانزمین از صحنه روزگار را در همراهی با اربابان اهریمنیِ جهانِ خود، در سر میپروراند و بدین مهم نیز گمارده شده و نهاد دولت و حاکمیت سرزمینی ایران را به اِشغال خود درآورده است. تحت شرایط اشغال، که قدمتی تا 1400 سال دارد، غلظت اشغالشدگی ای که پس از سقوط پهلوی به اوج خود در عصر جدید رسیده است و برر فشارهای درون هسته های گوناگون تمدنی ایران و ترتیبات اجتماعی ایران آورده است. نیروهای گوناگون اجتماعی و سیاسی در دو سویِ پیوستارِ کلیِ “ایران” و “اسلام” به عنوان دو امر و مفهوم مطلقا سلبی و متضاد، دو دشمن آشتی ناپذیر و مطلق، قرار دارند. دشمنی که در ایرانشتیزی خود از هیچ چیز فروگذار نکرده است: نسل کشی فیزیکی از صدر اسلام، نسل کشی فرهنگی، غارت و تاراج کدگ آماری، فشار و محرومیت اجتماعی ایرانیان اصیل تا بحران آب و برق و پارسی زدایی و جابجایی قومی و سردارکشی و هسته ای زدایی.

فراگرد رستاخیزی نیروهای دوست و دشمن در حوزه تمدن ایرانشهر، خبر از یک برخورد بزرگ درون تمدنیِ نیروهای وفادار به مفهومِ ایران و نیروهای اشغالگر، و نیز نیروهایی که پیرو و در راستای وضعیت و مفهوم اِشغال قرار دارند، میدهد. در این فراگرد نهایی، یا که ایران زیر پای نیروهای اِشغال، محو میشود و یا به طور کامل موجودیت نیروهای اِشغال را نابود کرده، شکوهمندانه خود را احیا، بازسازی و به صحنه تاریخ بازمیگردد.
تنها نیروهایی در این نبرد جدی گرفته شده و تعیین کننده اند که یکی از دو سوی پیوستار را به تمامی بپذیرند و ” تصمیم واقعی” نهایی را اتخاذ کنند؛
زیرا که نبرد تنها میان دشمنان خونی رخ میدهد و نیروهای میانه گرا و سط باز که به صورت خنٍثی میخواهند مانور بدهند را خواسته یا ناخواسته کنار میزنند زیرا هریک صرفا به صورت مصمم تنها به دشمن نهایی می نگرد.

نبردی از جنس نبرد ایرانشهر با دشمنی ماهروزی به نام اسلام.