نگیزشی بر درون مایه سخنان چکمه پوشان: از یگانگی تا دگرگونی آموزه راهبردی – برنامه ۱۵ نگیزش هفتگی
پس از جنگ دوزارده روزه میهنی در پدافند از ایرانشهر، چکمه پوشان ایرانشهری از جایگاه ویژه ای در مناسبات شهرگانی درونی و نیز در نگاه بازیگران بزرگ و کوچک بیرونی برخوردار شدند. در این پیوند سخنان چکمه پوشان ایرانزمین در سپاه پاسداران ایرانشهر و ارتش شاهنشاهی ایرانشهر در راستای بررسی و نگیزش همکاری های نظامی، امنیتی و اطلاعاتی با چین و روسیه، رویارویی با آمریکا و اسرائیل، دگرگونی ها در سیاست درونی ایران و نیز روند دگرگونی های ساختاری قدرت سیاسی در ایران بسیار مهند است.
یکی از دستاوردهای جنگ دوازده روزه میهنی در پدافند از ایرانشهر این بود که با وجود یورش مغول وار چنگیز جهود و دیو زرد به ساختار فرماندهی سپاهیان دلاور ایرانشهر و هک سامانه ها، با شتابی بی مانند ساختار فرماندهی چیده شد و با بازگرداندن سامانه ها، موشکهای آرش وار پارسی به سوی اسرائیل روانه و تل آویو و حیفا و… را شخم زدند. به همین روی شد که این هماوردی ماهروزی چکمه پوشان آزرم ویژه ای در نگاه بازیگران بیرونی همچون چین و روسیه را به همراه داشت.
یکی دیگر از دستاوردهای “جنگ ۱۲ روزه میهنی در پدافند از ایرانشهر” به عنوان یک نقطه عطف ، موجب تأکید بر آمادگی افزونتر موشکی و نیروی هوافضای سپاه، هشدارهای مکرر به آمریکا و اسرائیل شد و با نگر به سخنان چکمه پوشان طی روزها و هفته های پیشین به دگرگونی دکترین نظامی از دکترین بازدارنده صرف به دکترین آفندی و دفاع پیشدستانه از سوی ستادکل نیروهای چکمه پوش و نیز مشاورین فرماندهی سپاه پاسداران، واکنش به کنش اتحادیه اروپا برای تروریستی خواندن سپاهیان ایرانزمین و نیز تأکید بر همبستگی درونی میان سپاه و ارتش، دیده شد.
با نگری ژرف به سخنان چکمه پوشان در می یابیم که چندین دادستان همانند “آمادگی بران و استوار”، “همبستگی درونی نظامیان”، “تهدید متقابل” و “دگرگونی دکترین نظامی ” بیان شدند.
همچنین در زمینه ژئوپلیتیک تنشهای بی پیشینه منطقهای با محور آمریکا/اسرائیل و فشارهای بینالمللی (اتحادیه اروپا) رخ دادند و از سوی دیگر در پیوند با همکاری با چین و روسیه، در زمینه فناوری موشکی، اطلاعاتی و… حتی تا سطح رزمایش مشترک نظامی رخدادهای ویژه و بی پیشینه ای بودند.
با توجه به سخنان روزهای پیشین چکمه پوشان چندین چرخشگاه مهند در این سخنان مورد بررسی ونگیزش قرار دارد.
چکمه پوشان به طور برنامه مند نگاره ای از یک یورش در آینده نزدیک و گسترده بدست آمریکا و اسرائیل ترسیم میکنند. این امر با دو آماج انجام گرفت:
• یک. مشروعیتسازی برای نوسازی شتابان تسلیحات نظامی : سخنان سردار موسوی (۲۳ دی) درباره «توسعه تولید موشک» پس از جنگ ۱۲ روزه میهنی در پدافند از ایرانشهر و یز سخنان سرتیپ اکرمینیا (۹ بهمن) درباره «آماده بودن برنامهها برای هر سناریو»، نیاز به بازسازی تند و تیز توان نظامی را برجسته نمود. این نیاز، همکاری فنی-نظامی با چین مثلاً در حوزه موشکهای فراصوت یا ماهوارههای جاسوسی را به یک کنش بایسته نظامی تبدیل کرده است.
• دو دیگر. روشنگری در پیوند با بایستگی یگانگی های بیرونی: هشدار فرمانده کل ارتش در (۱۲ و ۱۳ بهمن) مبنی بر «جنگ منطقهای» و «آتش گرفتن منطقه»، در کنار بازدارندگی، این پیام غیرمستقیم را به چین و روسیه نیز میرساند که تهدید آمریکا پذیره ایران، ثبات کل منطقهای را که چین و روسیه در آن منافع دارند، به خطر میاندازد. این پیام بهان راهبردی برای پشتیبانی آنها از ایران را تقویت میکند.
به جای نمایش سستی و زبونی، سپاه بر بازتوانی تند و تیز، بدست آوردن تجربه ویژه و نیز دگرگونی دکترین نظامی تأکید نمود.
در این راستا دو نکته بسیار مهند است:
• نخست. نمایش خود به عنوان یک همکار ارزشمند: سخنان فرمانده ارتش امیر حاتمی در (۱۱ بهمن) مبنی بر اینکه «حتی روسیه… چنین تجربهای در [جنگ ۱۲ روزه] را ندارد»، یک پیام کلیدی به مسکو و پکن است: ایران نه یک متحد وابسته، بلکه یک همکار باارزش و با تجربه عملیاتی ویژه در رویارویی مستقیم با بلوک غرب است.
• دو. آگاهانیدن دگرگونی راهبردی: بیان «دگرگونی دکترین به آفندی» توسط فرمانده کل ارتش (۱۳ بهمن) یک دگرگونی کیفی است. این دگرگونی راهبردی، هم نیاز ایران به فناوریهای پیشرفتهتر (هوافضا، سایبری، اطلاعاتی) را افزایش میدهد و هم ایران را به متحدی جذابتر برای همکاریهای عملیاتی ژرفتر با چین و روسیه تبدیل میکند. اکنون که چکمه پوشان دکترین خود را به آفندی دگر کرده اند، این میتواند منجر به درگیریهای بیشتر در منطقه شود. از سوی دیگر، اگر چین و روسیه پشتیبانی خود را افزایش دهند، ممکن است توازن قوا در منطقه به هم بخورد.
• از دیگر روی تأکید بر همبستگی درونی میان سپاه و ارتش، تأکید پیاپی فرماندهان ارتش و سپاه (۴ بهمن) بر «عمل کردن مانند یک بدن واحد»، هر گونه شکاف احتمالی را رد کرده و نشان میدهد که دستگاه نظامی ایرانزمین با یک دستور کار واحد و منسجم وارد مذاکرات با قدرتهای خارجی میشود و نیز بستر خوبی را برای ژرف سازی پیوندهای بیرونی فراهم میکند.
سخنان چکمه پوشان آریایی در این بازه، ناگهانی یا پراکنده نیست. این سخنان، پازلی یکپارچه میسازند که در آن: یک تهدید وجودی فوری توسط غرب ترسیم میشود، گنجایشهای بازدارنده و تابآورنده ایران به عنوان یک همکار ارزشمند به رخ کشیده میشود، و همبستگی درونی چکمه پوشان نیز تقویت میگردد. انباشته این روایتسازی زمینه سیاسی، امنیتی و روانی بوندگ را برای توجیه، ژرف کردن و شتاب دادن به همکاریهای راهبردی نظامی، امنیتی و اطلاعاتی ایران با چین و روسیه را فراهم میآورد. این همکاریها در چارچوب این روایت، نه یک گزینش، بلکه پاسخی بایسته به یک یورش قریبالوقوع بیان میشوند.
در زمینه دگرگونی در سیاست درونی مهندترین نکته پایداری گفتمان نظامی-امنیتی است.
دگرگونی دکترین نظامی و آگاهانیدن «دکترین آفندی» در ۱۳ بهمن ماه، یک دگرگونی بنیادین درونی نیز است. بر این پایه ایران دیگر خود را در جایگاه پدافندی ناپویا نمیبیند، بلکه حق پاسخ پیشدستانه و آفندی را برای خود نگاهداشته میدارد لیک این دگرگونی در دکترین نظامی، نیازمند ساختار فرماندهی متمرکزتر و بودجه نظامی فزاینده است.
نگیزش ژرفای دگرگونی ها نشان میدهد که ایران در حال تبدیل شدن به یک دژ نظامی است که اولویت نخست آن امنیت و بازدارندگی در محیطی دشمنانه در نگر گرفته شده است. این مدل، با یک ویژگی بایسته بیان میشود:
حاکمیت یافتن نهادهای نظامی و امنیتی: سپاه و ارتش بیانگران جهتگیریهای کلان راهبردی درونی و بیرونی میشوند.
پیوستگی و تداوم این پارادایم به دو چیز بستگی دارد: اول، تداوم یافتن پشتیبانی عملی چین و روسیه. دوم، مدیریت همستان ایرانی در برابر فشارهای کدگ آماری الیگارشی درونی و دشمن بیرونی ناشی از این رویارویی گسترده. کامیابی این راهبرد در گروی مدیریت این دو میدان است.
پس از جنگ ۱۲ روزه در پدافند از ایرانشهر، گفتمان ایرانگرایی در سپاش سیاسی ایران بیان شده بود. اکنون پرسش دیگر این است که این دگرگونی نسبی گفتمانی که در نهادهای نظامی رخنه کرده است چه تأثیری بر دگرگونی های آینده خواهد داشت؟
تأکید بر “دفاع از خاک ایران” از سوی فرماندهان، سخن گفتن درباره “تمامیت ارضی” ایران و یا اشاره به تاریخ و تمدن ایران در بیانیهها که میتواند نشانههایی اولیه از دگرگونی گفتمان امت گرایی به ایرانگرایی باشند. این پدیده تنها یک دگرگونی در ادبیات نیست، بلکه نشاندهنده یک بازتعریف راهبردی هویت، خویشکاری و حتا پایه مشروعیت نهادهای نظامی ایران، به ویژه سپاه پاسداران ایرانشهر است.
بنابراین:
• تأکید پیاپی بر “دفاع از خاک ایران از سوی” امیر جهانشاهی در ( ۴ بهمن) و “ضامن تمامیت ارضی بودن از سوی امیر حاتمی فرمانده ارتش در ( ۱۱ بهمن) جایگزین یا مکمل گفتارهای کلیتر در دفاع از “اسلام” شده است.
• اشاره مستقیم به جنگ ۱۲ روزه میهنی با اسرائیل به عنوان یک تهدید وجودی برای کشور، بیش از آنکه به عنوان یک نبرد ایدئولوژیک امتی معرفی شود.
• همگرایی کنشی سپاه و ارتش و یکپارچه سازی در یک ساختار پدافند ملی نیز در این راستا قابل خوانش است.
از شوندهای ارج و ارزش گراییدن به این گفتمان:
1. بایستگی بسیج همگانی پس از جنگ میهنی 12 روزه و رخدادهای دی ماه: جنگ ۱۲ روزه یک شوک ملی بود. برای بسیج بیشینه مردمان (فراتر از پایگاه سنتی امتی)، نیاز به زبانی فراگیرتر مانند ایرانگرایی احساس شد. بنابراین مهرورزی ملی توانمندترین چسب اجتماعی در برابر یورش نیروهای بیگانه است.
2. سپاه برای پایدارسازی نقش بیچونوچرای خود در ساختار حاکمیت، نیاز دارد خود را نه به عنوان نگهبان انقلاب اسلامی یک جناح خاص، بلکه به عنوان “پاسدار تمدن و ملت ایران” بشناساند. این، پایه مشروعیت مردمی و سیاسی گستردهتری برای چکمه پوشان فراهم میسازد.
3. چین و روسیه با گفتمان امتگرایی اسلامی یا صدور انقلاب هبچ پیوند راهبردی نمیتوانند برقرار نمایند لیک به خوبی با زبان حاکمیت ملی، تمامیت ارضی و منافع ملی پیوند میگیرند. این دگرگونی به سوی گفتمان ایرانگرایی، یک زمینه مفهومی همباز برای همکاری راهبردی فراهم میآورد. سخن از “پدافند از خاک ایران” برای مسکو و پکن قابل درکتر از “دفاع از حرم” است.
این کمینه بیرونی شدن گرایش ایرانشهری در سپاه و ارتش، یک مانور راهبردی هوشمندانه است. این دگرگونی، پاسخ به یکبایستگی وجودی (بسیج پس از جنگ)، یک منطق راهبردی برای هماهنگی با شرکای جدید) و یک تلاش برای تثبیت داخلی به سوی ژرفا بخشیدن به مشروعیت نهادهای نظامی است. این امر سپاه را از یک نیروی انقلابی-امتی به یک هیولای آریایی تبدیل میکند که داو کالبدی اراده و ویر تمدنی ملت ایران را دارد. کامیابی این پروژه، آینده ژئوپلیتیک شکوهمند و فر ایرانشهر را برای دهههای آینده شکل خواهد داد.
4.