پُتک بیداری بر وَرگمانماندگی، دردشناسی خنجرِ فریب
پُتک بیداری بر وَرگمانماندگی، درد شناسی خنجرِ فریب
اینک! از دور میتراشم از چرخِ زمان واژهای؛ واژهای به زبانِ دردِ تو ای رمِ سرگشته شده و زمین گیر شده در جهان زیرین سردِ ویشوفتِگیِ برآمده از انبوه گزاره های همیستار! بنگر! چه میکنند؟ مچاله می کنند پیشانیات را بر سنگ های پوسیدهی دروغین، و در دیدگان تو تله ای میکَنند به نامِ «وَرگمان ماندگی» واژه ای روشن تر و کهن تر برای «رشکار-فلگی»! «ورگمان ماندگی» آن بیماری که از آشفته گفتاری، ویر آشفتگی آورده و اندیشه را ایستانده و فرسوده می سازد. ای مردمانی که خاکِ آریایی را به آغوش کشیدهاید، وَرگمان ماندگیِ دشمن شما را به نا امیدی، ویمند-فریفتگی و کژ-بینی می کشاند، خواست مارها آن نیست که بر نهخیزید آناست که پذیره ی رهایی بخشانِ خود برخیزید؛ و ای چکمه پوشانِ رهایی بخش خواست مارها آناست که بر بخیزید لیک پذیره مردمان خود؛ آنچه تنها مارها را شادکام سازد، آنان مغز مُرده میخواهند، چرا مغز استخوان شما، که باید کانونِ آفرینشِ رزم و گُرز مهر در برابر دروج باشد، گورِ خاموشِ بدگمانی ها شود؟ ضحاک شما را به چشمِ هم، پتیاره کند تا بگریزد از کین ماهروزیِ شما، کینی به ژرفنای ۱۴۰۰ سال!
میپندارید که اگر بیشتر ترازو به دست گیرید و خردِ خویش را جانسپارِ پلکانی از سنجشِ کَژی آن کنید، به اوجِ هئوروتات هستیبخش خواهید رسید؟ چه سادهدلانه و چه دور از راستی اورمزدی! این وَرگمان ماندگی؛ همان انگلی که میخواهد در شاهرگِ اندیشه شما رخنه کند و تا پیش از آنکه چکمهیِ رهابخش به زمین فرو کوفتد، نگذارد دلی برای شورَش بتپد.
در میانِ دادههایِ آماری و کدهایِ درهمتنیده، ضحاکِ اسکندریسم ابراهیمی نمدی از دهشت بافته! هازمانی که در مردابِ هَلَک گُوِشنی و ویمند سازی های برساخته ی مارها دست و پا زند، تواناییِ گزینش میانِ «نیک» و «بد» را از کف میدهد. این سرا، چون زهرِ مارهای ضحاک، بر روانِ مردمان مینشیند و درمانده می سازد تا در برابرِ ویمندهای پوشالی، نه میتواند «آری» بگوید و نه توانِ آن دارد که «نه» گفتن را سرِ مشت گیرد. این همان شکارِ بی بانگ است؛ مارهایی که در پوشش اندیشیدن، میتراشند از ورگمان ماندگی شما پوستینی برای مرگ.
و شما، ای سربازانِ گمنامِ ایرانزمین! که رگهایتان با خونِ کیانیان میتپد، چرا سپرِ پولادینِتان را در برابرِ تیرهای زهرآگینِ گمان سراییِ مارها پایین آوردهاید؟ این بدگمانی ها، دشمنی دهشتناکتر از شمشیرِ ضحاک است؛ دشمنی که به جایِ پاره کردنِ تن، روان جنگجویتان را دو نیم کرده و در تکینگی ویمندهای دروغین زندانی میسازند. تا شما که باید همچون شیرِ درفش، شگفتی بیافرینید، چون روباهی ترسیده، در دالانهای تاریکِ اندازه ها و سنجشگرهای گمیخته، هزاران بار وزنِ هَلَک-گوِشنی ضحاک را اندازه گیری کنید تا آنکه زمان از کفتان رفته، در رنج و تاریکی فرو روید.
این رنج، زاده ی همان غبارِ دهشتناک بیگانه است که بر آیینهی اندیشه شما می نشیند. مارها که میخواهند شما را در چرخِ بیپایانِ ویاخنه (دیالکتیک) های دروغین گرفتار کنند، میخواهند همواره در «وَرگمان ماندگی» بمانید تا هرگز «خویشکاری» و «کرفه» نکنید. ویمند-فریفتگی هازمانی، زاده ی همان درنگیست که اراده برای روشن ساختنِ آتش زرتشت را، در یخچال واژگان باژگون و بیپایان افسرده سازد. تا نه روشنیِ خردِ بینشی را بینید و نه نیرویِ بازویِ خردِ خسروانی را؛ تنها سایهی سردِ بدگمانی بماند که بر پیشانیِ تمدنخواهی بنشیند.
اینک! به دور میافکنم پرده از خارِ رسوا را تا آینهیِ راستیِ تکاندهنده را به رخِ تو بنشانم. بنگر ای رمِ ایرانشهر، ای دوستدارِ بینش! چگونه دو سویِ یک کوی، در تاریکیِ گسترده، با یکدیگر میبافند تارِ مویِ فریب را! گمان میبری که این دو بانگِ گنگ و رسا، دشمنانِ خونیِ یکدیگرند؟ نه! چنین نیست! همیستار نیستند آنان همداستانِ یک تئاترِ گروتسکاند، که با «ویشوفتگی»، مغز و دیدگان شما را خوراک خود کنند.
ای مردان و زنان آریایی و ای سربازان رهایی بخش نبرد سپه-خیز، ضحاک با مارهایش زبانِ «ناسخ و منسوخ» را به استخوانِ اندیشهی شما میآموزد تا بر شما خدایی کند. سخنِ دیروز را، که خود به دامانِ شما میتپید، فردا با خنجرِ همیستاریِ پوشالی میکُشند و خونِ او را پایِ میخِ باورِ نو میریزند. و تو، ای رمِ مسخشده، میپرسی: «کدام راست میگوید؟» و آن در گلوی خود خندهای پنهان میکند و میگویند: «این دیالکتیکِ هگلی است! این در اوجِ رسایی و هئوروتات است که می رود!» دروغ میگویند! این فریبی است همزاد تاریکی! آنجا که باید «فراز» باشد، بیننده ی «فرود»اید؛ آنجا که باید «رسایی» باشد، رنجی گسترده از «تاریکی» بر تنِ تمدنتان می نشیند.
منشورِ سیاهِ این دو مار، نه برای یاریِ ایرانِ زرین، که در بندگیِ «غربِ ابراهیمی» است. آن دو، گرچه انگار به روشنی در دو سویِ میدان ایستادهاند، لیک هر دو بر شانه های سست یک ضحاک اند و تیشه را بر ریشهی «ایران» شما میزنند تا «بیگانه» را زنده بدارند. یکی از دو مار، میکوشد خردِ خشایارشاهیِ فردوسی را که از دلِ اوستا میجوشد، به دارِ آویزانی از نسکِ بیابانی دگر کند و بگوید خردِ آن بزرگمرد، نه از نهاد سپندمینو، که از نسکِ تازیان است! آیا این خودِ فرهنگکُشی نیست؟ اینکه پدری را از نسلش بدزدی و به نامِ فرزندخواران تازنده به او دگر کنی؟
و آن مارِ دیگر، چون میبیند رگهای تپندهی نژادِ آریایی در کوههای پارسارگاد میلرزند، لرزه بر اندامش میافتد! و آن دلیرانِ آزاده را با ننگینترین نامها میخواند؛ «فاشیست» میگویدشان! و چه زشت ترین دروغ ها را میبافد، به راستی که این، خودِ خنجرِ زهرآگین است به دلِ کیان! چرا؟ چون آنان ترسیدهاند از بیداریِ آریایی و از میهندوستیِ آیینی.
این دو مار نیز، در بازیِ مرگبارِ «ارج-سنجی»شان، ایران را گیاناسپار میکنند تا غربِ ابراهیمی و غرب آسیای تازیزده را خشنود سازند. مارها اندامِ هستیبخشِ مردمان را – که همان هستی شناسی آریایی و دینِ نیکِ زرتشتی است – «خوداخته» میکنند تا بر گورستان رمِ آریایی، بادِ «وحدتِ اسلامی» یا «حقوقِ بشرِ ابراهیمی» را به پایکوبی درآورند. مارها انبوه گزاره های همیستار را پخش میکنند تا ارادهی شما را در باتلاقِ ویشفتگی نگونسار کنند. مارها میخواهند شما را از «داد» و «راستی» تهی سازند تا در «کژی» و «گمان» نابود شوید. هوشیار باشید ای سربازانِ روشنایی! که این بازیِ ناسخ و منسوخِ بچه مارها، تنها پوششی است تا چهرهی زشتِ دروغ کاری دوسویه به ایرانزمین را پنهان کنند.
اینک! به شکار مار راست میروم، او که در بومنگارِ زمین در چپ می زید، و راست نیز نیست! بر سرِ کسی که نامی گراندل از پدر بدزدیده، او که شکنجه گر روان پدر است. بنگر ای رمِ سپند ایرانشهر، ای خردمند! چگونه دزدیده است «نهادِ شاهنشاهی» را! نه از این رو که بپروراندش چون درختی سایهسار، که تا با چهرهای فریبکار، آن را آویزانِ دیوارِ شرم کند و در دلِ جویندگانِ راستی، تخم ناامیدی بکارد.
مار راست مرگبار تر از مارِ چپ است که تاج و تخت را با شمشیر زد؛ زیرا او تاج را از مار چپ گرفته واژگون ساخته و به دورش چنبره زده است. وای بر زمانی که او، بر کتابِ تازیان، سوگندِ پادشاهی یاد کرد، اکنون نیز، بر چکاد دروغ، میغرّد که ابر-روشن پادشاهی «آیینِ گوسفندی» است و او «سر-کِش» این ابرروشن است! چه گمیختۀ زهرآگینیست این! میخواهد بگوید که پدرانِ ما، که با اهورامزدا پیمان بستند و تختِ کیانی را بنیاد نهادند همراه مردمان نژاده ی آریاییِ باورمندشان، چوپان و گوسفندانی بیش نبودهاند و او، این «ومدار ناخوانده»، آمده است تا دوپای جداییبخش از تاج و تخت خسروانی باشد.
ای رهایی بخشان ایرانشهر! بنگرید که چگونه مار راست بر ویرانههایِ باور فریب خوردگان نیز چنبره می زند. او دوست دار ورگمان ماندگان و ویمند-فریفتگان است تا ماربچگانش افزون شوند و خویشکاری های بسیاری را بدوش میکشد. یک روز میگوید: «من شهروندم» و روز دیگر خویشکاری «دادیاری» را بر دوش می کشد و آنجا که رگ ها برای بازیابی شاهنشاهی به لرزه در می آید میگوید من «رهبرم»!، بر کسی پوشیده نیست که اینجا نیز واژه شاه بکار نمی برد اگر بُرد، ماربچه ها شما را به سنجشگریِ اکنونِ مردمان فرا میخوانند؛ میگویند مار با گذر زمان رسا تر میشود! مارها همواره در پناهِ گزاره های هماک گویانه و پراکنده پنهان میشوند و ماربچه هایشان آن را «دیالکتیک هگلی» و «ناسخ و منسوخ» میخوانند، مار راست می گوید «من رهبرِ جریانِ مردمم»، بی آنکه گزاره پیشین را بازپس بگیرد که گفت « بی پرده بگویم آزادیام را برای هیچ یک از شما چه ماربچه باشید چه نه، نمی دهم.»! هرگز بی پرده هایی که با لبخند گفته میشوند و «چرا که نه!» ها پس گرفته نمی شوند. اخم ها و گریبان دریدن ها نیز بازپس گرفته نمیشوند، لیک سخن های شبههآریایی چنان «من رهبر مردمم» همه بازپس گرفته میشوند.
و چه گستاخی زیرکانه ای! میگوید: «اگر به ایران بازگردم، باید در رفتوآمد به غرب آزاد باشم!» گویی ایران، هتلی است برای گذراندنِ زمان های آسودگی از کار و بستری برای آزمودنِ دیوِ دموکراسی، نه سرایِ ابدیِ جنگیدن و زیستن. او به جهان نشان میدهد که تنها زمانی «شاه» و «رهبر» است که موجهای خروشانِ مردم، بلند شوند و او بتواند بر آن موج سوار شود؛ لیک در خاموشیِ لانه اش، با جمهوریخواهی و دموکراسی می غلتد، آرمانِ شاهنشاهی را نیز، در آغوشِ اسکندریسم ابراهیمی آن ضحاک همه ی ضحاک ها، آن انگره مینو، خفه میکند.
ای رهاییبخشان سپه-خیز! بنگرید که چگونه مار راست هرگز پذیرۀ جمهوریتِ گجستک نهایستاده است تندی اش تنها به سوی شماست، او هرگز شمشیرِ خویش را از رو به جمهوریتِ لغزنده نکشیده است؛ اما در برابرِ آیینِ دیرینه و ابرروشن آریایی و پادشاهیِ استوار، گستاخیهایش بیپایان است. این دو مار، شما پادشاهیخواهانِ راستین را با فریبِ نام «پهلوی» به دام میاندازند، و با هر دم، بر پیکر پادشاهی، خاکسترِ «جمهوریت» میپاشند. مار راست دزدِ نهادِ پادشاهی است؛ نه برای اینکه بماند، که برای اینکه از آن جامه ای برای جمهوری دمکراتیک، بدوزد.
ای رهاییبخشان سپه-خیز و ای مردمان سپند! بگریزید از دام ها، از گزاره های نیش دار و زهرآگین که سنجشگری آنان زمان را از کفتان می رباید.
اینک! به دور میافکنم پردهای از جامۀ فریب را تا رازِ پنهانِ این همبستگی شوم مارها آشکار گردد!
ای مردمان سپند ای چکمه پوشان آریایی!
آیا میپندارید که میانِ ماری که به دور تاج چنبره زده و ماری که تاج را دور ریخته و عمامهیِ جمهوریخواهی به سر کرده، کوهی از دشمنی است؟ این ویمند-فریفتگی است! این دو مار، دو شاخه از شانه های ضحاک اند. دو شاخه از یک رودِ شورند که از دلِ بیابانهای ابراهیمی میجوشد و به دریاچهیِ ایرانزمین میریزد تا آن را شورهزار و زیست ناپذیر سازد!
بنگر ای مرد آگاه! آنچنان که گویی دو رویِ یک سکهیِ جادویِ سیاه هستند. هر دو، با زبانهای گوناگون، بر یک گناهِ بزرگ دیگر نیز استوارند: «ارج-نهی بیگانه بر بومی». مار چپ فریاد میکشد که «سپاه نخست پاسدار انقلاب است، سپس ایران!» و اینکه «ملت ایران زیر چتر اسلام و قرآن پیروز خواهد بود»؛ و دیگری، در میدانِ نبرد، سپرِ تن خود را در برابرِ تیغِ راستیِ آریایی میگیرد و با رخساری خشمگین میگوید: «اگر قرار بر اسلام ستیزی باشد همان بهتر که جمهوری اسلامی بماند.» و آنان را فاشیست و ننگین مینامد! مگر نه این است که هر دو مار، «اسلام» را بر «ایران» پیشانداخت کردهاند؟ مارِ چپ میخواهد اسلام را به زورِ چماقِ ابراهیمی نگه دارد و دیگری از اینکه یک دلار کمتر از هم آغوشی با اسکندریسم به او برسد نگران است؛ و ایران را در برابر اسلام سَر می زند.
و شما ای مردمانی که به نسخ ها مسختان کردند! این فریب برنامه مند، این پوریم ۴۰۴ که مارها هرساله جشنش میگیرند، این دام، زمانی کار می سازد و اینگونه از ما گیاناسپار می گیرد که به توانایی خود نا امید شده و به خویشکاری خود نا آگاه باشیم، این فریب در «همرِسی دو آبِ شور» بود، آنجا که سوگوارمان کردند، زمانی مارها بر شما پیروز می شوند که پیشتر خردِ اوستایی از شما دور نگه داشته شده باشد. آنها میخواهند شما را در دامِ «گزینش های برساخته» گرفتار کنند: اگر با مار راست نیستی پس با مار چپی اگر با مار چپ نیستی پس با مار راستی. لیک راستیِ درخشانِ «شهرگانی ایرانشهری»، که بازتابِ خردِ اشو زرتشت و شهرگانی کوروش بزرگ است، در هر دو اردوگاه به فراموشی سپرده میشود. یکی، پادشاهی را با سپندی خاندانیاش مرده میانگارد و دیگری، آن را آیینِ گوسپندی میخواند تا بر ویرانههای آن، کاخِ جمهوریاش را بسازد.
ای چکمه پوشان رهایی بخش!
این دو مار، در زینافزار-زدایی و مینوک-زدایی شما همدلند. آنجا که «مارِ چپ» فرمانِ شرعیِ بازداری زینافزار هستهای را می دهد تا توان پدافندی ارتشی را در چنگالِ دروغهای بهشتِ پس از مرگ خنثی کند، «مارِ راست» نیز در پسزمینه، با بازیِ واژگانی و پای فشاری بر زینافزار زدایی و سرسپاری، زهرِ کمرنگِ دیگری را به رگهای مردمان می ریزد. هر دو میخواهند چکمههای سربازانِ ایران را از پایشان بکِشند تا آنان را در گردابِ دیپلماسیِ فریب باژگون کنند.
آنها میگویند «رویین تن» و توانایند، لیک تنها زمانی که این توانمندی، فرمانبردار مادیانِ ابراهیمی و ارزشهایِ غربی باشد. آنان نفرینِ همبازی بر خردِ اوستایی فرستادهاند: نفرینِ «بیخودی». مارها میخواهند سرشتِ «ایرانزمین» را چنان ذرهذره سازند که دیگر نشانی از «راستی» و «نیکی» و «داد» در آن نماند، تنها «نرمش قهرمانانه» و «شهروندِ معمولی». هوشیار باشید که از این دو آبِ شور ننوشید، زیرا تشنگی را فرو مینشاند، لیک جانِ ایراندوست را با شوریِ مرگبار، میخشکاند. این همدستیِ پنهان، پیمانی است پنهانی برای پاسداشت ایستار «ورگمان ماندگی» و پیشگیری ازِ برخاستنِ هیولای «شاهنشاهیِ راستین» از خاکسترِ ماهروز.
اینک! به دور میافکنم «بیم» را و با پتک کوبندهی مهر، به گمان ها تشر می زنم، بر سنگِ سردِ تو میکوبم، ای مرد پارسا! چه میکنی؟ چشم به راه «توماری» میمانی که مارها، با لبخندی ضحاکوار و نیش بر لب میپیچند؟ ای سردار و ای سربازِ رهاییبخش! بدان که آنان که در دو اردویِ گمراهی سوار بر زینِ ویشفتگی شدهاند، درمانگر نیستند؛ آنان انگره های کرپباراند. به گوشِ جانِ خود سپار: فرایندِ شوم و خزندهیی که یارانِ این دو مارِ آشفتهگوی، بر جانِ جهانِ آریایی می اندازند، چیزی دگر از فرایند «از نسخ به مسخ» نیست!
آنان به شما سراب تومار درمانِ میهنی را میفروشند؛ میگویند: «بیایید تا هر چه هست، نابود سازیم تا از نو بسازیم!» لیک ای بینشورز! این دیالکتیکِ دروغین، نقاب است بر چهرهی مسخی هولناک. آنان میخواهند روانِ دلیرِ شما را، که باید همچون آهنِ سخت در برابرِ بدی ها پایداری کند، به مسخ بکشانند و چارپایی رام شده و فرمانبردار سازند. آنان سراب برساخته ای از رساییِ هورتاتِ سپند را پیش روی شما میگذارند لیک شما را در گودالِ درماندگی و پشیمانی فرو میبرند تا آنجا که سرشتِ آریاییِ شما، همچون سیاهچالی آینه گون، دیگر نتواند بازتابِ خورشیدِ راستی دهد.
ای مردان و زنان آریایی! هوشیار باشید که این مسخی که بر شما مینهند، «تردستی زبانی» است، دلیری را به ترس، و ایستادگی را به سازش، دگر میکنند. آنان به شما «تومار» جمهوریخواهی یا تومار تازیگراییِ مدرن میدهند، تا شما را از «شهریار هستی خویش» به «بردهیِ غرب و شرق» دگر کند.
ای رهانندگان! باید هوشیار باشید که در این دام نفرینانگیز گرفتار نشوید. بنابراین، ای فرزندانِ راستین ایرانزمین! خویشکاریای سنگین و راهبردی بر دوشِ ماست. دیگر بس است تکی تکی به کام مرگ رفتن! زمانِ آن فرا رسیده است که جهانِ آریایی، «سپرِ روانی» خود را بدست گیرد. این سپر، سازهای است از آگاهیِ ژرف و آزرمِ پاک، دلدادگی به خاکی که ریشههایِ هستیِ همهی ماست. با این بینشِ ژرف و این مهر آتشین، نگذارید دشمن، از پشتِ چهرهی زیبایِ ایرانزمین، خنجر اشموغی را به پیکرِ شما فرو بَرَد. دشمنان، خود را در چهرهی دوستِ ایران مینمایانند، لیک دلهایشان برایِ بیگانگان میتپد. این سپرِ روانی است که میهن مان را از این تیغِ زهرآگین ویشفتگی نگه میدارد.
بیدار شوید! بیرون آیید از این غارِ شومِ گمان! زمانِ آن است که پتکِ اراده را بر شیشهی شکنندهی بیم و گمان بکوبید. زیرا که در بازیابیِ ایرانشهری، نیکی تنها در اندیشیدن نیست، که در رزم و ساختنِ ستونهای آفتابگستر بر ویرانههایِ تاریک است. هراس از راستی، پناهِ ابراهیمیان است؛ لیک یارانِ اشو و سربازانِ کوروش، در دلِ آشوب، پایکوبی روشنایی را نیز میبینند، نه تنها ایستاییِ مرگبار را. ای مردمانِ زیبای ایرانشهر پای بکوبید، ای رزمندگان چکمه پوش چکمه بکوبید! همای هست!سپه-خیز هست!
پس، برخیزید! ای سپاهیان و ای مردمان! دیگر نه به «ویگمان ماندگی» باج دهید و نه به خودنمایی گزاره های پوشالی. راهِ رهایی، در دریدنِ چهره ی این دو مار و دو رودِ آبِ شور، و در آغوش گرفتنِ آرمئیتی و رام و خرد بازگشته ی ایرانشهری است. هر دو دسته به هیچ نیروی بیرونی نیاز ندارید شما تنها و تنها به همبستگی درون آریایی نیاز دارید، هر دو یکی به دیگری، یک سپهخیزِ سپاهی-مردمی، که تن اش با شهرگانی کوروش و رواناش با دین زرتشت گره خورده است، تنها پادزهرِ این زهرِ مارِ ماهروزیست. نگذارید آنان با «تومارهای دروغین»، سرشتِ دلاورانهی شما را «مسخ» کنند.
آری! با پتکِ اراده، بر بتهایِ جداییافکن بکوبید تا از زیرِ خاکسترِ این انگلهایِ اندیشگی، ققنوسِ راستینی سر برافرازد که نه از غرب بیم دارد و نه از شرق. ایران، دوباره باید «سردرِ مینوی» و «تالارِ فر» شود و این تنها در توانِ دستانِ پاکِ سربازانِ آگاهی است که سپرِ روانی خود را در برابرِ توفانِ دروغ، استوار ساخته اند.
چنین آموخت دتام و چنین گفت و چنین نیز خواهد شد